Temyiz Sınırının İtinaf Sınırında Düşük olması Hali:
Bilindiği gibi ilk derece Mahkemelerinin kararları için istinaf sınırı 2017 yılı için 3110 TL.’dir. İstinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesi Kararları için temyiz sınırı ise 2017 yılı için 41.530 TL.’dir. Bu rakamların altındaki dava (müddeabih) değerleri için istinaf kanun yoluna ve temyiz kanun yoluna başvurulamamaktadır. Yani temyiz sınırı çok daha yüksektir.
Temyiz sınırları için bakınız.”01.01.2017’den itibaren Gerekçeli Kararlar için temyiz ve istinaf sınırı“
Ancak, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden önce temyiz için Yargıtay’a gelen ve bozularak tekrar yerel Mahkemeye gelen kararlar, bilindiği gibi istinafa gitmemekte, temyiz yoluna başvurulabilmektedir. Bu kez karşımıza ilginç bir durum çıkıyor. Temyiz kanun yolu sınırı istinaf sınırının da altında kalmakta, bir çok temyiz başvurusu da bu nedenle reddedilmektedir. Bu nedenle temyiz sınırının da asgari istinaf sınırına çıkarılması yerinde olabilir.
22. Hukuk Dairesi 2017/33043 E. , 2017/9977 K.
“İçtihat Metni”
MAHKEMESİ :İş Mahkemesi
DAVA TÜRÜ : ALACAK
Y A R G I T A Y K A R A R I
Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.
Davacı eldeki alacak davası ile; kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, 12.11.2014 tarihli kararla, bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.
Mahkemenin 12.11.2014 tarihli kararı, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi’nin 03.12.2015 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden bozulmuştur. Diğer alacak talepleri yönünden bir bozma sebebi yapılmadığından, hükmün bu kısmı kesinleşmiştir.
Mahkemece, bozma sonrasında davacının 813,28 TL fazla çalışma alacağının bulunduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir.
Kararı, davalı Türkiye Taş Kömürü Kurumu vekili temyiz etmiştir.
Bozmadan sonra tesis edilen mahkeme kararında, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde, bozma kararı kapsamı dışında kalan alacaklara dair hüküm kısmının dikkate alınmaması gereklidir. Şu halde, dosya içeriğine göre, Dairemizin 03.12.2015 tarihli bozma kararı kapsamında bulunan fazla çalışma alacağı bakımından hüküm altına alınan toplam miktarın karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 2.270,00 TL kapsamında kaldığı anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun’un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 427, 432 maddeleri uyarınca reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ : Yukarıda yazılı sebepten, davalı Türkiye Taş Kömürü Kurumu vekilinin temyiz isteminin 6100 sayılı Kanun’un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 427, 432 maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.