Apartmanda köpek beslenir mi?
Hemen şunu belirtelim ki, apartmanlar yönetim planlarına göre yönetilirler. Kat Mülkiyeti Kanunu’nun bu konuyu düzenleyem maddesi şu şekildedir: “Madde 28 – Yönetim planı yönetim tarzını, kullanma maksat ve şeklini yönetici ve denetçilerin alacakları ücreti veyönetime ait diğer hususları düzenler.Yönetim planı, bütün kat maliklerini bağlıyan bir sözleşme hükmündedir.
Yönetim planında hüküm bulunmıyan hallerde, anagayrimenkulün yönetiminden doğacak anlaşmazlıklar bu kanunave genel hükümlere göre karara bağlanır.”
Kısaca apartman yönetiminin anayasası yönetim planıdır. Aynı 28. Maddenin devamında ise yönetim planı değişikliğinin nasıl olacağı açıklanmaktadır. Buna göre de “Yönetim planının değiştirilmesi için bütün kat maliklerinin beşte dördünün oyu şarttır. Kat maliklerinin 33 üncü maddeye göre mahkemeye başvurma hakları saklıdır. Yönetim planı ve bunda yapılan değişiklikler, bütün kat malikleriyle onların külli ve cüzi haleflerini ve yönetici ve denetçileri bağlar. Yönetim planının ve onda sonradan yapılan değişikliklerin tarihi, kat mülkiyeti kütüğünün (Beyanlar) hanesinde gösterilir ve bu değişiklikler yönetim planına bağlanarak kat mülkiyetinin kuruluş belgeleri arasında saklanır”.
Az yukarıdaki cümleyi okuduğumuzda, yönetim planının T.C. Anayasası’ndan daha zor ve ezici bir çoğunlukla değiştirilebileceğini görmekteyiz.
Yine konumuzla ilgili olaraki KMK 18. Maddesine de bakmamız gerekiyor. KMK 18 “Kat malikleri, gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kaidelerine uymak, özellikle birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla, karşılıklı olarak yükümlüdürler.Bu kanunda kat maliklerinin borçlarına dair olan hükümler, bağımsız bölümlerdeki kiracılara ve oturma (Sükna)hakkı sahiplerine veya bu bölümlerden herhangi bir suretle devamlı olarak faydalananlara da uygulanır; bu borçları yerine getirmiyenler kat malikleriyle birlikte, müteselsil olarak sorumlu olur.” denilmektedir. Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 18. maddesi hükmü gereği kat malikleri birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememekle yükümlü bulunduğundan şayet köpek diğer kat maliklerine rahatsızlık verdiği anlaşılırsa, köpeğin binadan uzaklaştırılması gerekmektedir. Yargıtay’ın bu konudaki görüşü de istikrar kazanmıştır. Yönetim planında bu konuda hüküm yoksa ve köpekte rahatsızlık veriyor ise, binada köpek beslenememektedir.
Bu konuda Yargıtay Yargıtay 18. Hukuk Dairesi 2014/10395 Esas, 2014/12213 Karar sayılı kararlarında “Mülkiyeti Yasasının 18. maddesi hükmüne göre de kat maliklerinin, gerek bağımsız bölümlerini gerek eklenti ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirlerini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlü olduklarının hükme bağlandığı, yönetim planında her ne kadar KÖPEK beslemeyi yasaklayıcı bir hüküm bulunmuyor ise de somut olayda davalının oturduğu anataşınmazın ortak alanı olan bahçede barındırdığı köpeğin sitede yaşayan insanların bir bölümüne rahatsızlık verdiği dosya kapsamı ve özellikle tanık anlatımları ile anlaşılmış bulunmaktadır. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre anataşınmazda ve bağımsız bölümlerde KÖPEK beslenmesini yasaklayan herhangi bir hükmün yönetim planında olmaması rahatsızlık verdiği saptanan köpeğin uzaklaştırılmasına engel oluşturmaz. Dava konusu edilen köpeğin aralarında davacının da bulunduğu insanlara rahatsızlık verdiği, çıkardığı gürültü ve kokunun yukarıda sözü edilen Yasanın 18. maddesi kapsamında rahatsız etme anlamını taşıdığı gözetilerek köpeğin anataşınmazdan uzaklaştırılmasına hükmedilmesi ” şeklinde karar vermiştir. Bu karar aşağıya alınmaktadır.
Yine, T.C. YARGITAY, 18. HUKUK DAİRESİ, ESAS NO:2009/9510, KARAR NO:2010/3529 olan kararlarında da (ki, bu kararda aşğıda sunulmaktadır) “Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 18. maddesi hükmü gereği kat malikleri birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememekle yükümlü bulunduğundan dinlenen tanık beyanlarıyla, anataşınmazdaki diğer kat maliklerine rahatsızlık verdiği anlaşılan köpeğin bağımsız bölümden uzaklaştırılmasına karar verilmesi” şeklinde karar verilmiştir.
18. Hukuk Dairesi 2014/10395 E. , 2014/12213 K.
“İçtihat Metni”
MAHKEMESİ : Samsun 2. Sulh Hukuk Mahkemesi
TARİHİ : 01/10/2013
NUMARASI : 2012/884-2013/1568
Dava dilekçesinde, köpeğin anataşınmazdan tahliyesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Y A R G I T A Y K A R A R I
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Davacı dilekçesinde, apartman bahçesinde ve bağımsız bölümde davalıların KÖPEK beslediğini ve köpeğin apartmanın huzurunu bozarak etrafı kirletmekte ve ses yapmakta olduğunu, köpeğin, KÖPEK kulübesinin ve demir kafesin tahliyesini dava etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş ve karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davacının kat maliki olduğu anataşınmazın yönetim planında, bağımsız bölümlerde, KÖPEK beslenmesini engelleyen bir hüküm bulunmadığı; davanın yasal dayanağını oluşturan Kat Mülkiyeti Yasasının 18. maddesi hükmüne göre de kat maliklerinin, gerek bağımsız bölümlerini gerek eklenti ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirlerini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlü olduklarının hükme bağlandığı, yönetim planında her ne kadar KÖPEK beslemeyi yasaklayıcı bir hüküm bulunmuyor ise de somut olayda davalının oturduğu anataşınmazın ortak alanı olan bahçede barındırdığı köpeğin sitede yaşayan insanların bir bölümüne rahatsızlık verdiği dosya kapsamı ve özellikle tanık anlatımları ile anlaşılmış bulunmaktadır. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre anataşınmazda ve bağımsız bölümlerde KÖPEK beslenmesini yasaklayan herhangi bir hükmün yönetim planında olmaması rahatsızlık verdiği saptanan köpeğin uzaklaştırılmasına engel oluşturmaz. Dava konusu edilen köpeğin aralarında davacının da bulunduğu insanlara rahatsızlık verdiği, çıkardığı gürültü ve kokunun yukarıda sözü edilen Yasanın 18. maddesi kapsamında rahatsız etme anlamını taşıdığı gözetilerek köpeğin anataşınmazdan uzaklaştırılmasına hükmedilmesi gerekirken yerinde görülmeyen gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi,
2-Kat Mülkiyeti Yasası’nın 19. maddesinin ikinci fıkrası gereğince kat maliklerinden biri bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesis yaptıramaz. Kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızasının bulunması halinde yapılacak tesis ve değişikliğin imar mevzuatına aykırı olmaması veya yazılı rızası bulunmayan kat malikinin bağımsız bölümünü kullanmasını engelleyecek ve Kat Mülkiyeti Yasası’nın 18. maddesi gereğince kat malikini rahatsız edici nitelikte bulunmaması gerekir. Yine Kat Mülkiyeti Yasası’nın 16. maddesine göre anataşınmazın ortak yerlerinde tüm kat malikleri arsa payları oranında ortak mülkiyet hükümlerine göre maliktirler. Mahkemece, anataşınmazın onaylı mimari projesi getirtilip yerinde uygulanarak yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda kulübenin yapıldığı alanın ortak yer olup olmadığı tesbit edilerek onaylı mimari projeye aykırı olup olmadığı belirlenip, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmiş olması,
Doğru görülmemiştir.
Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
T.C.
YARGITAY
18. HUKUK DAİRESİ
ESAS NO:2009/9510
KARAR NO:2010/3529
KARAR TARİHİ:9.3.2010
Dava dilekçesinde 7 no’lu bağımsız bölümde köpek beslenmesi nedeniyle kat malikleri arasında oluşan huzursuzluğun ğiderilmesi ve hakimin müdahalesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
YARGITAY KARARI
Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
Davacı vekili dava dilekçesinde davalıların bağımsız bölümlerinde Alman kurt köpeği beslediklerini, köpeğin çocukları korkuttuğunu, sürekli havlayarak rahatsızlık verdiğini belirterek 634 Sayılı Yasa’nın 33. maddesi gereğince hakimin müdahalesini istemiş, mahkemece yönetim planında hayvan beslenmesi konusunda özel bir yasak bulunmadığı, komşuların köpekten korkmalarının bağımsız bölümde hayvan bakılmasına engel oluşturmayacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.
SONUÇ: Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 18. maddesi hükmü gereği kat malikleri birbirini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememekle yükümlü bulunduğundan dinlenen tanık beyanlarıyla, anataşınmazdaki diğer kat maliklerine rahatsızlık verdiği anlaşılan köpeğin bağımsız bölümden uzaklaştırılmasına karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle davanın reddi yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK’un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
4. Hukuk Dairesi 2016/3666 E. , 2016/8269 K.
“İçtihat Metni”
MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi
Davacı … (müteveffa) tarafından, davalı … aleyhine 19/12/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, haksız şikayet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, davalının kendisi hakkında sahtecilik suçundan şikayetçi olduğunu, soruşturma açıldığını ve takipsizlik kararı verildiğini, davalının söz konusu şikayetin haksızlığını bildiği halde şikayette bulunması nedeni ile uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.
Davalı, davacı hakkındaki şikayeti nedeniyle takipsizlik kararı verilmiş ise de kararın hukuk mahkemesi yönünden bağlayıcı olmadığını, şikayete konu apartman karar defterindeki kararların oy birliği ile alındığına dair ibarenin sonradan eklendiğine dair bilirkişi raporu bulunduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Mahkemece, davalı tarafından davacı hakkında, haksız ve mesnetsiz olarak suç duyurusunda bulunulduğu gerekçesi ile istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.
Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden; davacı ile davalının aynı APARTMANDA oturdukları, davalının evinde KÖPEK beslemesinden dolayı aralarında husumet doğduğu, davacının davalı hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan, davalının da davacı hakkında iftira suçundan şikayetçi olduğu, Sulh Hukuk Mahkemesinde hakim müdahalesi talepli dava açıldığı, soruşturma sırasında apartman karar defterinin incelendiği ve 16. sayfasındaki ” .. ” ibaresinin sonradan eklenmiş olduğunun bilirkişi raporu ile tespit edildiği, davalının bu rapora istinaden davacı hakkında özel evrakta sahtecilik suçundan şikayetçi olduğu anlaşılmaktadır.
Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.
Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, TBK’nun 58. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.
Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.
Somut olaya gelince, davacının apartman karar defterine kararların oy birliği ile alındığına dair ibareyi sonradan eklemiş olduğuna dair bilirkişi raporu bulunmasına karşın bu ibarenin alınan kararların altındaki imzaları destekler nitelikte olması nedeni ile herhangi bir suç unsuru oluşturmadığından dolayı takipsizlik kararı verilmiş olduğu, .. 10/12/2013 tarihli raporunda söz konusu cümlenin karara sonradan eklendiğine yönelik bir rapor bulunması nedeniyle davalının söz konusu şikayette bulunması için az da olsa bir emarenin mevcut olduğu anlaşılmaktadır.
Şu durumda, davalının anayasal şikayet hakkını kullandığı, bu hakkını kullanırken yasal sınırlar dışına çıkmadığı sonucuna varılarak davanın reddi yerine kısmen kabulü doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
